Japonya’da kırsal yerel yönetimlerin nüfus kaybını durdurmak amacıyla 1 dolar (yaklaşık 49 TL) gibi sembolik bedellerle satışa sunduğu sahipsiz “akiya” evleri, fahiş tadilat masrafları ve zorunlu yasal yükümlülükler sebebiyle alıcı bulamadı; taşradaki kentsel çöküntü ve boş konut krizi derinleşmeye devam ediyor.
Yüksek Onarım Bedelleri Sembolik Fiyat Avantajını Siliyor
Taşra yerleşimlerindeki terk edilmiş mülkleri yeniden canlandırmayı hedefleyen belediye programları, gayrimenkullerin fiziksel yıpranmışlığına takılıyor. Geleneksel ahşap mimariye sahip yapıların yerel deprem ile fırtına mevzuatına uydurulması, sıfır bina inşa etme maliyetini dahi geride bırakabiliyor. On yıllardır el sürülmemiş binaların su, elektrik ve çatı izolasyonu gibi altyapı eksiklikleri taşınmaz edinme faturasını katlıyor.
Akiya Bankası Veritabanları ve Katı İkamet Şartları
Bölgesel idareler, metruk yapıları kayıt altına almak için Akiya Bankası sistemini devreye sokarak mülkleri yerli ve yabancı alıcılara sunuyor. Yıkım harcamaları ve vergi baskısından kaçınan mülk sahipleri taşınmazlarını bu listelere devrederken, belediyeler alıcılara bölgede fiilen yaşama zorunluluğu getiriyor. Sürekli bakım ve zorunlu ikamet koşullarının getirdiği operasyonel güçlükler, potansiyel sakinlerin başvuru aşamasında geri çekilmesine sebep oluyor.
Vergi Yükü ve Kırsaldaki Demografik Durgunluk
Mevzuat gereği aşırı derecede çürüyen binaların yıkılıp baştan yapılması gerekirken, taşınmazı devralan kişilerin süregelen emlak vergileri ile çevre düzenleme masraflarını da üstlenmesi gerekiyor. Genç nüfusun büyük metropollere göç etmesi ve toplumun hızla yaşlanması, mirasçıların aile mülklerini yasal olarak reddetmesiyle sonuçlanıyor. Sembolik bedellerle dahi talep görmeyen atıl konut stoku, kırsal mahallelerde yangın ve güvenlik risklerini büyütüyor.
